جزئيات طرح
در هر طرح بايد مواردي همچون حجم نمونه و محل افراد مورد توجه قرار گيرد.
به جاي اجراي يک پژوهش پيمايشي با شرکت تمام اعضاي هدف، به دليل کوتاه¬تر کردن مدت اجرا و مقرون به صرفه بودنش، معمولاً يک نمونه که نشانگر خوبي از جمعيت مورد نظر است برگزيده مي شود. يکي از معضلات موجود در طراحي يک مطالعه کمي، تعيين اندازه مناسب نمونه است. تصميمات مربوطه مي توانند بر مبناي تئوري آماري يا استانداردهاي صنعتي اتخاذ شوند. بر حسب مورد دوم، الگوي کلي پذيرفته شده و مورد قبول، شامل کرکت حداقل يکصد پاسخ گوينده در هر سلول (واحد مورد بررسي) است. در صورتي که اطلاعات گرد آوري شده براي تحليل و سنجش در مناطق مختلف يک کشور تفکيک و مجزا شوند، براي هر منطقه حداقل يک صد نفر پاسخ گوينده مورد نياز خواهد بود. قصد و هدف اصلي استفاده از يک نمونه بزرگ و فراگير، اطمينان از اين مهم است که تمام نظرها و رفتار موجود در جمعيت مورد نظر، به وسيله پاسخ گويندگان نمونه به وضوح بيان و معرفي شوند. نمونه هاي کوچک تر براي گروه هاي حرفه اي و متخصص (به دليل تشابه يا همگوني ديدگاه و رفتار در بين نوع گروه ها) در مقايسه با کل جمعيت اغلب مناسب تر هستند.
از آنجايي که اندازه و حجم نمونه اثر تعيين کننده اي در هزينه انجام اين گونه مطالعات دارد، پژوهشگران بايد از دانسته ها، آگاهي ها و بينش عميق خود براي دستيابي به راه هاي لازم در جهت کاهش حجم نمونهاستفاده کنند. در اين مورد يک موضوع توافق شده و روش معمول، افزايش خطاي معيار است (اختلاف بين نتايج بدست آمده براي نمونه و نتاجي واقعي براي جامعه مورد نظر) که در نتيجه نهايي مطالعه و تحقيق نيز قابل پذيرش خواهد بود. بعد از اينکه مخاطب هدف کلي تعيين شد، ممکن است شناسايي زيرگروههايي لازم شود. اين امر مهم با استفاده از زيرنمونه هاي ويژه ميسر است. يک زيرنمونه ويژه، گروه بندي هاي خاص و موجود در نمونه بزرگتر را (که برا يتحليل مطالعه و مصاحبه مورد استفاده قرار مي گيرد) تعريف مي کند.
تصميم هاي مربوط بهه انتخاب محل و يا منطقه براي انجام يک تحقيق معمولاً بستگي به اندازه بودجه و سمت و سوي موجود در بازار دارد.
تکنيکهاي نمونه گيري
نمونه¬گيري به دو صورت احتمالي و غير احتمالي انجام مي شود. نمونه هاي احتمالي هنگامي مورد استفاده قرار مي گيرند که احساس کنيم به دقت بالاتري براي انجام يک تحقيق نياز مبرم داريم و داده هاي تحقيق مربوطه هم براي اتخاذ يک تصميم مهم ضروري باشند. در نمونه هاي غير احتمالي داده هاي گردآوري شده قابليت پيش بيني لازم را براي پوشش قشر وسيعي از جمعيت ندارند. اگرچه نمونه هاي غير احتمالي از کلي و عمومي بودن نتايج جلوگيري مي کنند، اما يک روش نمونه گيري خوب و مناسب به شمار مي آيند. يک نمونه احتمالي شايد روشي بسيار گران يا حتي براي گردآوري اطلاعات مطلوب ما مورد نياز نباشد. از آنجايي که ساختار نمونه بستگي به تمايل يک پاسخ گوينده به شرکت در مصاحبه مورد نظر دارد، يک عامل مهم اجراي تحقيقات بر اساس نمونه گيري اين واقعيت است که شايد اين تمايل شرکت در مصاحبه رابطه اي مستقيم با نظر، عقايد و رففتار شخص داشته باشد.
انواع نمونه هاي احتمالي عبارت است از: نمونه گيري تصادفي ساده، نمونه¬گيري تصادفي (سيستماتيک)، نمونه گيري طبقه بندي شده، نمونه گيري قراردادي متناسب، نمونه گيري خوشه اي.
انواع نمونه هي غير احتمالي عبارت است از: نمونه هاي راحت و ساده (مانند رفتن به مراکز خريد)، نمونه گيري مبتني بر قضاوت فردي، نمونه گيري سهميه اي.
مبانی تحقیات بازاریابی – قسمت اول
مبانی تحقیات بازاریابی – قسمت دوم
مبانی تحقیات بازاریابی – قسمت سوم
مبانی تحقیات بازاریابی – قسمت چهارم
مبانی تحقیات بازاریابی – قسمت پنجم
مبانی تحقیات بازاریابی – قسمت ششم
مبانی تحقیات بازاریابی – قسمت هفتم
مطالب مشابه:
